Allacciate le cinture (Zapnijcie pasy, 2014)

Ostatnio sporo było hiszpańskiej kultury, więc czas na małą przerwę (wy tego może tak nie widzicie, bo czasem wrzucam starsze wpisy) i wycieczkę do równie ciekawej kinematografii włoskiej, w reżyserii najbardziej włoskiego z reżyserów, urodzonego w Turcji, Ferzana Ozpeteka (zapisuję bez dierezy/umlautu nad „o”, bo tak też było i w napisach w filmie).

maxresdefault.jpg

Tytuł filmu jest tu niezwykle trafny: reżyser ostrzega, że czeka nas ostra jazda bez trzymanki. I nie mam tu na myśli filmu sensacyjnego po brzegi wypełnionego akcją, tylko połączenie dramatu z komedią, zahaczającego o tematy takie jak rak czy śmierć bliskiej osoby, ale utrzymanego w bardzo lekkim klimacie i doprawione bardzo ciepłym humorem. W przeciwieństwie do Rumbos gdzie trudno się śmiać przy kolejnych żartach czy mrugnięciach okiem bo widz skupia się bardziej na osobistych dramatach bohaterów, tutaj nie raz uśmiechniemy się choć dramaty bohaterów nie należą do błahych.

film.org.pl_zapnijcie-pasy

Nie jest to jednak jedyne co mnie w tym filmie urzekło. Głównym tematem filmu jest miłość dwójki bohaterów, Eleny (Kasia Smutniak) i Antonio (Francesco Arca). Nie od dziś wiadomo, że przeciwieństwa (szczególnie w filmach) się przyciągają. W większości produkcji (i nie patrzę tu tylko na Hollywood) po początkowych perypetiach nie stanowi to już problemu. Tutaj jednak przenosimy się o 13 lat w przyszłość i od razu widzimy, że wcale nie jest łatwo ani idealnie. Jak dwoje ludzi było od siebie zupełnie różnych, to nadal są, nikt się magicznym sposobem nie zmienił i początkowe wady pozostają. Doprowadza to do licznych konfliktów i kłótni. Z pozycji obserwatora zastanawiamy się dlaczego Ci ludzie są jeszcze ze sobą. Każdy inny reżyser pokazując nam tę gorszą stronę związku zaraz podstawiłby nam nowych amantów dla głównej bohaterki. Byłby to raczej punkt wyjścia, a nie środek filmu. A tu Ozpetek co i rusz uświadamia nam, że tych dwoje ludzi nadal jest w sobie zakochanych i ani myśli się rozstawać.

Famiglia

A jakie są te różnice między bohaterami? Elena to młoda dziewczyna, pracująca jako kelnerka ale marząca aby wraz z najlepszym przyjacielem (gejem) Fabio (Filippo Scicchitano) otworzyć własny lokal. Osoba otwarta i nowoczesna, miła i bez uprzedzeń na tle rasowym czy orientacji seksualnej. A Antonio to człowiek, którego już na samym początku poznajemy od najgorszej strony: prostak, pełen uprzedzeń, homofob, wulgarny agresywny, nie zdradzający oznak wyższego wykształcenia czy ogłady. Z zawodu mechanik. Czy taki związek może przetrwać? I co Elena w nim widzi, oprócz niekwestionowanych fizycznych przymiotów: przystojny o pięknych oczach i przeszywającym spojrzeniu?

1519407_10151768755571825_890815673_o.jpg

Co mnie zaskoczyło (choć w sumie nie powinno) to napięcie i namiętność jaką w każdej scenie widzimy między bohaterami, przekazane już w tym jak na siebie patrzą. I nie mówię tu tylko o głównej parze. Tu więcej niż słowa mówią proste gesty. Tak że szczególnie na początku nie mamy wątpliwości dlaczego Elena robi to co robi. Dodatkowo cały czas ma się wrażenie, że kamera prowadzi swego rodzaju dialog z widzem.

foto-allacciate-le-cinture-13-.jpg

Podsumowując, dostaliście opis i ocenę filmu bez streszczenia jego fabuły. Co uważam za osobisty sukces. Jeśli ktoś czytał poprzednie posty ten już wie, jak bardzo trafiają do mnie filmy tego reżysera. Pewnie nie każdemu się spodobają, ale jeśli jeszcze żadnego nie widzieliście to najwyższy czas to nadrobić i dać się porwać magii Ozpeteka.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s