Belle époque (1992)

Termin belle epoque kojarzy się z Francją sprzed pierwszej wojny światowej,  jednak komedia Fernanda Trueby dzieje się w czasach przed Wojną Domową, kiedy to w Madrycie republikanie dopiero próbowali przejąć władzę w kraju.

belleepoque.jpg

Jeśli komuś wydaje się, że nie kojarzy reżysera, to tutaj parę tytułów, które uświadomią mu jak bardzo się myli. Pomijając fakt, że samo Belle époque zdobyło i Oskara za najlepszy film nie anglojęzyczny i mnóstwo nagród Goya w 1993 (nie wszyscy muszą o tym wiedzieć, ja wtedy miałam 3 lata i dostęp, i zainteresowanie z mojej strony było dość nikłe). Jego pierwszym sukcesem w kraju była wcześniejsza komedia El año de las luces. Znacznie nowszym filmem, który podbił serca widzów i krytyków było Chico y Rita, animowana opowieść o dwójce muzyków kubańskich. Jego anglojęzycznym sukcesem była komedia z Antonio Banderasem Two Much. Oprócz tego rozgłos zdobył dramat/komedia La Niña de tus ojos (u nas jako Dziewczyna Marzeń, straszne to ale nic już prawie z tego filmu nie pamiętam). Ostatnim filmem, który zresztą zdobył mnóstwo nominacji i znacznie mniej nagród był El Artista y la modelo, które mam wrażenie, że u nas przeszło bez echa. Na ten rok jest przewidziana La Reina de España.

Scenariusz do filmu powstał podczas częstych spotkań trzech przyjaciół w restauracji madryckiej gdzie schodzili się aby miło spędzić czas na żartach i pogaduchach. Byli to Fernando Trueba, Rafael Azcona (przez wielu uważany za  najlepszego scenarzystę hiszpańskiego) i José Luis García Sánchez (reżyser i scenarzysta, twórca np. El Corte de Faraón czy Las Truchas).

W samym filmie gra hiszpańska śmietanka aktorska, ale o tym za chwilę.

chus-lampreave-pelicula-belle-epoque-fernando-trueba-1459784989382.jpg

Główny bohater to młody dezerter, Fernando (Jorge Sanz), który zostaje zatrzymany przed dwóch lokalnych żołnierzy. Kiedy jednak ci go prowadzą na komisariat dochodzi między nimi do sprzeczki w wyniku, której jeden zabija z pistoletu swojego kompana by potem samemu popełnić samobójstwo z rozpaczy. Ta krótka scena otwierająca zdradza widzowi charakter całego filmu jak i pokaże jakim typem bohatera jest Fernando, młodzian który daje się wciągnąć w nurt wydarzeń. Choć już jego pojawienie się zwiastuje zmiany w życiu innych bohaterów, nie będzie to raczej za sprawą jego wysiłków, tylko z inicjatywy tej drugiej strony.

Przestraszony Fernando ucieka z miejsca zbrodni i trafia do domu publicznego, gdzie poznaje grających w karty: proboszcza, burmistrza i arystokratę-republikanina i lekkoducha Don Manolo (Fernando Fernán Gómez). Ten ostatni zaprasza go na noc do siebie do swojego opuszczonego domu a następnego dnia odprowadza go na pociąg, bo sam oczekuje na przyjazd swoich czterech pięknych córek. Nie trudno zgadnąć, że Fernando nie wsiądzie do pociągu do Madrytu tylko zawróci z powrotem do domu swego dobroczyńcy…

001dc8d0_medium

I tak poznajemy cztery urocze i zupełnie różne od siebie córki Don Manolo: najstarsza, Clara (Miriam Díaz Aroca), to młoda wdowa, która przejęła mały biznes po mężu w Madrycie. Z jednej strony tęskni za współmałżonkiem, z drugiej chciałaby znów poczuć się w czyichś ramionach. Młodsza od niej Violeta (Ariadna Gil) to kobieta niezależna z zawodem (weterynarz), która preferuje spodnie kiedy może, a od mężczyzn woli kobiety. Sam ojciec mówi o niej, że jest un hombre. Jak trzeba porąbać drewno, naprawić coś czy upolować ptactwo to ona się tym zajmie. Głównym bohaterem interesuje się tylko kiedy jest on na balu przebierańców w stroju kobiety (do czego zostaje zmuszony przez siostry).

500full.jpg

Trzecia z sióstr to ponętna Rocío (Maribel Verdú), bez wykształcenia, ale z perspektywą na szybkie małżeństwo z rojalistą Juanito (Gabino Diego Solís) o ile narzeczony wytrzyma, bo dziewczyna go nie oszczędza. Nauczyciel, mieszka z matką pobożną katoliczką (Chus Lampreave), która niechętnie patrzy na ewentualną synową, jej ojca czy nawet na samego proboszcza, który w jej oczach nie jest dostatecznie pobożny, a syn nie wyobraża sobie nie mieszkać z nią. Choć Rocío chłopak zdecydowanie się podoba, nie pozwoli wpuścić się w sytuację, której nie chce (doprowadzi nawet do tego, że chłopak dla niej przejdzie na stronę republiki), choć przecież to dobra partia i oznaczałoby to dla niej awans społeczny. Ostatnią już i najmłodsza córką jest naiwna Luz (Penélope Cruz). Zafascynowana Fernando patrzy z coraz większą złością jak ten po kolei ugania się i zakochuje w kolejnych siostrach (spędzając z nimi bardzo upojne chwile).

admin-27-08-2014-03-01-31.jpg

Cztery siostry i cztery różne pojęcia kobiecości. Podobało mi się, że daleko im było do bohaterek uwikłanych w bieg wydarzeń i czekających tylko na białego księcia. Tutaj to one same kusiły i  prowokowały los osiągając swoimi metodami to czego pragnęły, a panowie byli zdani na ich łaskę i niełaskę. To samo zresztą dotyczy i starszego pokolenia, bo matka dziewczyn nie dość, że w domu ma wiernego męża to międzynarodowe trasy koncertowe sponsoruje jej zagraniczny kochanek (obaj panowie o sobie wiedzą i mają niewiele do powiedzenia w tej kwestii).  Jest parę mrugnięć okiem i całe mnóstwo odwołań do szeroko rozumianej kultury hiszpańskiej, ale myślę że i bez tej wiedzy można się dobrze bawić na seansie. Sprawdźcie sobie tylko kto to Miguel de Unamuno i przeczytajcie coś o samej sytuacji politycznej w tamtym okresie (tuż przed ogłoszeniem drugiej Republiki), tak żeby się nie pogubić w tym kto jakie poglądy reprezentuje.

Przyznam się szczerze, że początkowo film mnie nie zachwycił, bo choć zabawny to jednak wydawał się być w miarę typową komedią, której forma już się lekko przejadła. Dobrze jednak, że nie wyłączyłam, bo od kiedy na ekranie pojawiają się siostry film nabiera rumieńców, a historia staje się znacznie ciekawsza.

20_anos_de_lbelle_epoquer_8711.jpg
Siostry z reżyserem dwadzieścia lat później na specjalnej sesji fotograficznej.
Reklamy

7 thoughts on “Belle époque (1992)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s